Program główny

Podstawę programową wychowania przedszkolnego realizujemy w oparciu o program „Od przedszkolaka do pierwszaka” autorstwa I.Brody, wydawnictwa WSiP, jest on ukierunkowany na wszechstronny rozwój dziecka, zgodnie z jego wiekiem i możliwościami rozwojowymi. Zawiera wskazówki do przeprowadzenia diagnozy gotowości szkolnej dzieci w ostatniej grupie przedszkolnej. Kładzie szczególny nacisk na wspieranie rozwoju dzieci o tzw. specjalnych potrzebach edukacyjnych. Daje możliwość wprowadzenia przez nauczyciela własnych modyfikacji i uzupełnień. Treści rozszerzające zawarte w programie ułatwią indywidualne podejście do dzieci.

W pracy dydaktyczno-wychowawczej, staramy się stwarzać warunki sprzyjające wzmożonej aktywności twórczej dzieci. Na podstawie wiedzy dotyczącej indywidualnych predyspozycji oraz zainteresowań dzieci, zdobytej podczas codziennej obserwacji i diagnozy, sięgamy po metody aktywne, skłaniające dzieci do badania, eksperymentowania i eksplorowania.

Są to :

• metoda aktywnego słuchania muzyki Batti Strauss

muzyka

Metoda ta, pokazuje drogę do świata muzyki klasycznej, w sposób atrakcyjny dla małego słuchacza. Nauczyciel dopasowuje dziecięcą aktywność ruchową, taneczną i instrumentalną do dzieł muzyki klasycznej, przez to stwarza dzieciom możliwość zabawy z muzyką oraz pobudza aktywność wewnętrzną przedszkolaka. Sięgamy po tą metodę ze względu na dużą liczbę walorów edukacyjnych.
Etapy pracy z utworem muzycznym wg. Batii Strauss stosowane podczas zajęć:
1. Fabularyzowanie muzyki połączone z prostymi ruchami rytmicznymi.
2. Realizacja w tańcu.,
3. Połączenie tańca z instrumentacją.
4. Rozmowa o muzyce.

• metoda ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne

biegnące dzieci

Opracowany przez Weronikę Sherborne system ćwiczeń, wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspakajanych w kontakcie z dorosłymi. Niepowtarzalność tej metody, polega na jej prostocie i naturalności. Podstawowe założenia metody to:
… rozwijanie przez ruch:
1. świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego,
2. świadomość przestrzeni i działania w niej,
3. dzielenie przestrzeni z innymi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.

Normalna aktywność człowieka, wykonywanie przez niego czynności ruchowych o charakterze dowolnym – celowym, jest uwarunkowana świadomością własnego ciała i własnej tożsamości. Jednym ze źródeł tej świadomości, jest kontakt naszego ciała z podstawą: ziemia – podłoga. Stojąc „mocno na ziemi” odczuwamy to podłoże, własne stopy, czujemy własne ciało. Drugim ważnym źródłem odczuwania ciała, jako całości, jest wyczucie centralnej części ciała: brzucha i tułowia jako elementu integrującego ciało. Udział w ćwiczeniach metodą W. Sherborne, ma na celu stworzyć dziecku okazję do poznania własnego ciała, usprawnienia motoryki, poczucia swojej siły, sprawności i w związku z tym możliwości ruchowych. Podczas ćwiczeń ruchowych, dziecko może poznać przestrzeń, w której się znajduje, przestaje ona być dla niego groźna. Czuje się ono w niej bezpiecznie, staje się aktywne, przejawia większą inicjatywę, może być twórcze. Zaczyna odkrywać, że dzielenie przestrzeni z drugą osobą nie musi być zagrażające, może stać się źródłem współprzeżywania oraz nawiązania bliskiego kontaktu, opartego na zaufaniu i współpracy.

• metoda Dobrego Startu Marty Bogdanowicz

dziecko-piłka

Celem metody jest jednoczesne usprawnianie czynności analizatorów: słuchowego, wzrokowego, kinestetyczno-ruchowego, lateralizacji, a także orientacji w schemacie ciała i przestrzeni. W jej założeniu leży koordynowanie czynności słuchowo-wzrokowych i harmonizowanie wszystkich funkcji psycho-motorycznych. Ćwiczenia te, prowadzą do usprawnienia uwagi, percepcji, pamięci, wyobraźni słuchowej i wzrokowej oraz motoryki i koordynacji wzrokowo- słuchowej.
Metoda Dobrego Startu kształci również zdolność rozumienia i posługiwania się symbolami abstrakcyjnymi, co ma szczególne znaczenie dla dzieci rozpoczynających naukę w szkole. Zespołowa forma prowadzenia zajęć, ułatwia nawiązywanie kontaktów społecznych i uczy współdziałania. Warto również wspomnieć o diagnostycznym aspekcie tej metody. Obserwacja trudności dziecka oraz analiza popełnionych błędów, trafnie informują prowadzącego zajęcia o poziomie rozwoju funkcji percepcyjno-motorycznych i deficytach rozwojowych dziecka.

• Elementy „Dziecięcej matematyki” E.Gruszczyk – Kolczyńskiej i Ewy Zielińskiej

malowanie

Program ten obejmuje następujące zakresy tematyczne: orientacja przestrzenna, kształtowanie umiejętności liczenia, rozwijanie umiejętności mierzenia, klasyfikacja, wspomaganie rozwoju operacyjnego rozumowania, układanie i rozwiązywanie zadań, a także konstruowanie gier.